„Postaci są tu pogrążone w stanie cichego zawieszenia i nawet obecna na wystawie erotyka przepuszczona zostaje przez leniwy, oniryczny filtr” – pisze Andrzej Lewicki na łamach Teologii Politycznej

„W momencie, gdy znaczna część warszawskiej sceny galeryjnej pozostaje przy figuracji świadomie zdeformowanej, antywirtuozerskiej, ekspresjonizującej, inauguracja galerii Manifest[o] wybrzmiewa jak gest polemiczny. W zamyśle kuratora Piotra Bernatowicza ma być ona przestrzenią otwartą na rozmaite języki artystyczne, zwłaszcza te, które nie zrywają związku z tradycją ani nie uchylają się przed „tajemnicą ludzkiego istnienia”. Wystawa Nicka Alma Panie Kant – odpowiadam! nadaje tym założeniom wyrazistą postać: upomina się o kunszt, przywraca rangę realizmowi i ukazuje piękno malarskiego świata” – czytaj: Andrzej Lewicki: Realizm cichego uporu. O wystawie Nicka Alma „Panie Kant – odpowiadam!” w galerii Manifest[o].